IRAK Prowincja Al-Anbar
Znów się spóźniłeś.
Wybacz, ojcze.
- Usiądź. - Nie mogę zostać.
- Dlaczego? - Nie ma na to czasu.
Muszę iść, zanim...
Daesh. Mają broń.
Co zrobiłeś?
Nic, czego ty byś nie zrobił w moim wieku.
Szpiegujesz dla Peszmergów?
- Wyjdź tyłem. - Nie zostawię was.
Biegnij. Już.
Wybacz, matko.
Proszę, nie strzelaj.
Malik al-Qablan. Trzeci amerykański kontakt zabity ostatnio przez ISIS.
- Włamanie do systemu? - W tym miesiącu. 300 stron
tajnych dokumentów z Pentagonu pojawiło się na stronie Petera Dariena.
TruLeaks.
Podobno wykradł je były pracownik.
Ujawniono sporo żenujących naruszeń kodeksu wojskowego,
ale także raporty zawierające nazwiska źródeł.
Narażając niewinnych cywilów, którzy im towarzyszą.
Będzie więcej wycieków.
Ponad 1000 stron tajnych materiałów,
w tym dane ponad setki szpiegów.
Jak ich wszystkich ochronić?
- Powstrzymując wyciek. - Powstrzymując Petera Dariena.
Ukrywa się w ambasadzie Ekwadoru w Londynie.
Odkąd USA oskarżyło go dwa lata temu o szpiegostwo i spiskowanie.
Mam go sprowadzić.
Rząd nie może oficjalnie zatwierdzić operacji
porwania i aresztowania Dariena, szczególnie w zaprzyjaźnionej ambasadzie.
Ale jesteście doskonale wykwalifikowani
do tak delikatnej misji.
Mówiłaś, że interesuje cię prewencja.
Możesz zapobiec śmierci setek osób.
Jak pan wie, panie senatorze, rosyjski wywiad jest taki sam jak nasz.
- Znajdują, oceniają... - Hart zeznawała przed Kongresem?
- Kiedy? - Osiemnaście lat temu.
Zamknięta sesja dotycząca pewnego agenta CIA,
- który uciekł w Rosji. - No tak. Donovan.
To co tak bardzo chciałeś mi pokazać?
To.
Jest jak murowany dom.
Jest wszechmocna i zawsze jest sobą.
- Zatrzymaj. - Jest jak...
Nie, puść dalej.
Jest jak murowany dom. Dziewczyna ma na czym siedzieć.
- Nie ma nic do stracenia. - Wygląda realistycznie.
Dzięki.
To narzędzie wykorzystuje rekurencyjną sieć neuronową,
żeby przyporządkować dźwięki do ruchów warg.
Dzięki trzem godzinom zeznań mam ponad 6000 słów.
Mogę sprawić, że Hart wyrecytuje dowolną piosenkę z listy przebojów.
Może coś z tego wieku?
- Nie lubisz The Commodores? - To klasyk.
- Tak tylko mówię. - Dobra.
Może to ci się bardziej spodoba.
Bo mam tyłeczek, za którym gonią wszyscy chłopcy.
Krągłości na swoim miejscu.
Dlaczego wszystkie kawałki są o dużych paniach?
Będę szczery.
Byłem karmiony butelką.
- Ohyda. - Liczy się tylko bas,
tylko bas, nie sopran.
Liczy się tylko bas, nie sopran.
Co oglądacie?
Filmiki... Koty... Koty w kapeluszach.
Wysłałam każdemu z was maila
ze szczegółami kolejnego zadania.
Przeczytajcie i widzimy się za kwadrans.
- Przyjąłem. - Tak.
Peter Darien. Urodzony w Afryce Płd. w bogatej rodzinie.
Zaczynał jako dziennikarz, populista.
W 2010 r. założył TruLeaks, gdzie ujawnia tajne dokumenty.
Prowadzi tę dochodową witrynę
z ambasady Ekwadoru w Londynie,
odkąd Stany wniosły przeciwko niemu akt oskarżenia.
Pisałaś, że Darien planuje opublikować więcej materiałów.
Narażając życie setek ludzi.
Tak. Jak dostaniemy się do ambasady?
CIA utrzymuje kontakty z jego asystentką Tatianą Moore.
Kiedyś była jego popleczniczką, ale niedawno zmieniła stronę.
Było coś między nimi?
Nie wiemy na pewno.
Darien chyba lubi sobie pofolgować. Nawet z ambasady.
- Może kobieta szuka zemsty? - Jej motywacje
- są dla nas nieistotne. - Co mamy zrobić?
Poprosiłam Kilroya o pomoce wizualne.
Oki doki. A więc...
stworzyłem model 3D ambasady Ekwadoru w Londynie
na podstawie planów z archiwum narodowego.
Ja i Mills podamy się za francuskich dziennikarzy.
Ja będę mówić.
Tatiana umówiła wywiad z francuskim magazynem,
który popierał Dariena.
Ze względu na zbliżające się szczyty
londyńscy policjanci wyrabiają nadgodziny,
więc w ten weekend powinno być ich mniej.
Ochrona w ambasadach jest kiepska. Jeśli wywiad jest w niedzielę,
na miejscu będzie kilkoro pracowników.
Santana i Kilroy będą w karetce, tutaj.
Kiedy wejdziemy do ambasady,
pewnie zaproszą nas na trzecie piętro, do tego pokoju.
Po wywiadzie Mills ściągnie Darienowi mikrofon
i zaaplikuje mu na skórę pastę z arbutaminą.
Używając tego. Reaguje na ciepło. Musisz zdjąć nakrętkę
i przytknąć końcówkę do skóry.
Mamy jedną dawkę, więc się postaraj.
Co robi taka pasta?
Wywołuje symptomy podobne do zawału serca.
Więc Darien upadnie,
ktoś wezwie pogotowie, przechwycę to połączenie,
podjedziemy karetką i go zabierzemy.
Dokładnie. Agenci FBI będą czekać na lotnisku z samolotem,
którym zabiorą Dariena do Stanów.
Proste, szybkie i nikt nie ucierpi.
Poza gościem z bólem w klatce piersiowej.
Nic mu nie będzie. Najważniejsze, że uratujemy setki ludzi,
nie narażając kontaktów dyplomatycznych między sojusznikami.
Jeśli coś pójdzie nie tak, rząd się wszystkiego wyprze i nas zostawi?
Zgadza się.
Jakieś pytania?
Tak, liczy się tylko bas. Nie sopran.
Czaję.
WIELKA BRYTANIA Londyn
Wiesz, jak zabawnie w tym wyglądasz?
Patrzyłeś w lustro?
- Hipsterski skrzat? - Dokładnie.
- My do monsieur Dariena. - Proszę pokazać torebkę.
Proszę otworzyć torby.
Dziękuję.
Ręce do góry.
Dzień dobry. Mogę pomóc?
Tak. Nazywam się Gaelle Morel.
To mój partner, Xavier. Byliśmy umówieni.
- Z Peterem Darienem? - Tak.
Tak. Jego asystentka czeka.
Proszę opróżnić kieszenie.
Przykro mi. Nie można wnosić broni.
Dzień dobry. Nazywam się Tatiana.
Proszę za mną.
Nie możemy się doczekać, aż poznamy pana Dariena.
Wiem, że to trudne. Dziękujemy za pomoc.
Kiedy zobaczyłam, że zginęła rodzina, musiałam zareagować.
- Jak to zrobicie? - Im mniej wiesz, tym lepiej.
Obiecajcie mi jedno.
- Że nic mu nie będzie. - Nie możemy.
Masz nasze słowo.
Pan Darien zaraz przyjdzie. Ja muszę wrócić na dół.
Dziękujemy.
Wygląda, jakby miała wątpliwości.
Darien to mistrz manipulacji, a do tego ma władzę.
Mógł na nią wpłynąć.
Możemy jej ufać?
Nie mamy wyboru.
I Xavier.
Jak Xavier de Magallon d'Agens.
Obrońca wolnej przedsiębiorczości,
propagator harmonii między firmą a pracownikami.
Usiądźcie, proszę. Zrobię herbatę.
Ale chętnie przeszlibyśmy od razu do wywiadu.
Oczywiście.
Co się dzieje?
Te spodnie.
Sztuczny materiał. Do tego nie mam bielizny.
- Oszczędź mi szczegółów. - OK.
- Skup się na zadaniu. - Jasne.
Super.
Co myślisz o tym całym Darienie?
Wygląda na skończonego dupka.
Można tak na to patrzeć.
Ale dzięki takim ludziom wiemy o masowych morderstwach,
torturach i korupcji w Iraku i Afganistanie.
Tacy ludzie ujawniają kłamstwa.
Zabijając przy tym niewinnych ludzi.
Tak. To też.
Kto robi dostawy w niedzielę?
Nie Jezuici.
Masz rację.
Mogę zobaczyć dokumenty?
Szybko.
- To nie ludzie z kościoła. - I nie żarty.
Zabierz im telefony.
Ani słowa.
Jeśli ktoś się poruszy albo odezwie...
zginie.
Tak więc motto TruLeaks to "Verum nocet", co oznacza...
- Prawda boli. - Tak.
Świat jest zanieczyszczony sekretami.
Ludzie podejmują decyzje, za które nie ponoszą odpowiedzialności.
Moją misją jest ujawnienie tych sekretów
i osądzenie tych ludzi.
Nawet jeśli narusza pan bezpieczeństwo,
zaburza proces wyborczy i zagraża życiu innych ludzi?
Nie mam w tym żadnych interesów.
Jestem pośrednikiem prawdy i jawności.
Dostarczam zwykłym obywatelom
coś, czego nigdy nie osiągnęliby sami. Dostęp
do najmroczniejszych zakamarków systemu władzy.
Niektórzy z tych obywateli to terroryści,
dyktatorzy, skorumpowane władze.
"Nie postępuje z nami według naszych grzechów".
Psalm 103.
Ostatnie pytanie. Czy tym stwierdzeniem
porównuje się pan do Chrystusa?
To pani słowa, nie moje.
Ale obaj...
byliśmy prześladowani
za szerzenie wiary.
Nadal nagrywamy?
- Proszę dać nam chwilę. - To Santana.
Ośmiu mężczyzn wtargnęło do ambasady z kałasznikowami.
Kim jesteście?
- Wiecie, kim są? - Jeszcze nie.
Zrobiłam kilka zdjęć, Kilroy sprawdza w bazie Interpolu.
Może coś znajdzie. Co mam robić?
Czekajcie na instrukcje. Jakby co, dzwońcie.
Nie jesteście dziennikarzami. Kim...?
Dlaczego uzbrojeni ludzie
napadają na ambasadę Ekwadoru w środku dnia?
Koleżanka z windy nas sprzedała.
- Może ktoś jeszcze go szuka. - O czym szepczecie?
- Nie zrobiłaby tego. - Zdążyłaby zadzwonić.
Opowiecie o tym policji.
Cicho. Dorośli rozmawiają.
Słucham?
Możecie traktować mnie jak dziecko, ale jeśli nie powiecie, co się dzieje,
zacznę krzyczeć.
Ruchy. Tam, gdzie reszta.
Został ktoś jeszcze?
Idźcie na górę.
Przeszukajcie piętro.
- Przyszliście mnie porwać? - Raczej aresztować.
A Tatiana? Czym jej zagroziliście?
Biedactwo. Nigdy by mnie nie zdradziła.
Wiesz, że jesteś oskarżony o szpiegostwo i spiskowanie.
Stany Zjednoczone, mimo licznych sukcesów, nadal są zacofane.
Europa docenia moją pracę.
Opinia publiczna nigdy się na to nie zgodzi.
Na szczęście decyduje o tym amerykański sąd.
Z drogi.
Mam przypomnieć, że na dole czekają uzbrojeni mężczyźni?
Wierz lub nie, ale jesteśmy lepszą opcją.
Co możecie wobec nich zrobić?
Mów.
Zidentyfikowaliśmy jednego z nich. To Ruslan Varayev.
- Kto to? - Czeczeński separatysta.
Zły koleś. Walczył dla Al-Kaidy.
Co najgorsze, to zapewne on stał za pojmaniem
zakładników w rosyjskim szpitalu, gdzie zginęło 46 osób.
Czego chcą od ciebie czeczeńscy separatyści?
Nigdy nie miałem do czynienia z Czeczenami.
Szukaj dalej, Kilroy.
Musimy iść.
Jak się nazywasz? Kto cię przysłał?
Borz Dudayev.
Rosyjski paszport.
Powiedzcie prawdę. Chcieliście zabrać mnie do Stanów?
Czy zabić, jak tych dwóch?
Gdybym to ja decydował, już dawno skręciłbym ci kark.
Ale mam zadanie.
Które obejmuje morderstwo?
- Jak możecie tak żyć? - I kto to mówi.
Ci ludzie na dole, twoja asystentka, pracownicy ambasady
nadstawiają karku, żeby cię chronić.
Ktoś ich trzyma na celowniku i tylko czeka, żeby strzelić.
Nie rusza cię to.
- Co to? - Opaska na ramię.
Dzięki nim czeczeńscy żołnierze się rozpoznają.
Wyślij Kilroyowi. Może coś znajdzie.
Pewnie, piszcie do znajomych, zamiast zawiadomić policję.
Musisz nam zaufać, że to załatwimy.
Zaufać?
Dwóm agentom, którzy chcieli wysłać mnie do Ameryki?
- Kiedy tak to ujmujesz... - Borz, Abu?
Musimy wynieść ciała.
Pomóż mi.
Hej. Chodź tu.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
Borz, Abu.
Borz.
Abu.
Idźcie na górę.
Sprawdźcie, co się dzieje.
Są bardzo zdyscyplinowani.
Walczą na śmierć i życie. Musimy mieć się skąd bronić.
Pomieszczenie z jednym wyjściem.
Na planie... na końcu korytarza był taki pokój.
- Wiesz, który to? - Mój.
Nie ma to jak w domu.
Wyobrażaliście sobie coś innego?
Nic sobie nie wyobrażałam.
To jedyne wejście?
- Tak czy nie? - Tak.
Nigdy nie zrozumiem Amerykanów.
Naród schizofreników. Z obsesją na punkcie przemocy i broni,
ale nie przepuścicie okazji, żeby wepchnąć
światu do gardła górnolotne idee ze swojej niby-konstytucji.
To prawdziwa konstytucja.
No cóż, jesteśmy skomplikowani.
- Działa? - Oczywiście.
To moje połączenie ze światem zewnętrznym.
Twoja broń.
Mniej śmiertelna niż wasza.
Czyżby?
Pokażę ci coś.
Malik al-Qablan, 21 lat.
Amerykański agent. Zginął po tym, jak ujawniłeś jego nazwisko.
Wielokrotnie postrzelony.
Jego matka Amira i siostra Marika.
Miała dopiero 16 lat. Zgwałcone po śmierci.
I jego ojciec Sahib.
Cóż...
Chyba widzisz, co mu zrobili.
- Skąd mam wiedzieć, że to prawda? - Widziałem to na własne oczy.
Ludzie tacy jak Malik ratowali mi tyłek w Iraku.
Ryzykowali życiem, bo w coś wierzyli.
To bohaterowie walczący za swój kraj. Ale ty...
Ty w nic nie wierzysz.
Jesteś tchórzem.
I mordercą.
Mów, Santana.
Udało mi się dojrzeć czterech z nich.
Trzech ma kałasznikowy, pilnują co najmniej 10 zakładników.
- Zostaje dwóch. - Pewnie zaraz tu będą. Santana,
- śledź kanał 26. Mają krótkofalówki. - Przyjęłam.
Mills miał rację co do opaski.
Należy do czeczeńskiej jednostki zabitej przez Rosjan
- w zeszłym miesiącu. - Dlaczego noszą opaski innej jednostki?
Żeby uczcić ich pamięć.
I to nie byle kogo.
Jeden z nich, Adlan, był najmłodszym bratem Ruslana.
Co o nim wiesz?
Był wykładowcą. Dopiero niedawno się zradykalizował.
Prowadził kursy online na Czeczeńskim Uniwersytecie Państwowym.
Trochę poszukałem.
Lokalizacja tamtej jednostki
wyciekła w ostatniej publikacji TruLeaks.
Brat Ruslana zginął, bo Darien zdradził jego lokalizację.
Ruslan chce zemsty.
Dobra robota. Będziemy w kontakcie.
Co teraz zrobimy?
Nie możemy tu zostać. Musimy działać. Zawiadomić kogoś.
Nie możemy ryzykować, że pogorszymy sytuację.
Jesteśmy odpowiedzialni za zakładników.
A ci ludzie nie odejdą, jeśli nie dostaną tego, po co przyszli.
Jeśli nawiążemy kontakt, może uda nam się negocjować.
Mam pomysł, jak to zrobić.
Musimy dać im coś, czego chcą.
Nie krzywdźcie mnie.
Nie krzywdźcie mnie. Proszę.
PRASA
Jesteś francuską dziennikarką?
Tak. Miałam przeprowadzić wywiad z Peterem Darienem.
Gdzie on jest?
Nie wiem. Czekałam na niego. Zobaczyłam ludzi z bronią i się schowałam.
Do kogo dzwoniłaś?
Do nikogo. Przysięgam.
Upuściłam go. Nie działa.
- Ładnie, Kilroy. - Łatwo sprawić, żeby pozornie
wyłączony telefon przekazywał dźwięk. To drugie jest trudniejsze.
- To do roboty. - Czemu mam ci wierzyć?
- Przysięgam, mówię prawdę. - Niech dołączy do reszty.
Dobra jest.
Co teraz?
Umiesz strzelać?
Zawsze wolałem książki niż broń.
"Kiedy rozbrzmi ryk wojny, zachowuj się jak tygrys".
Król Henryk V. Jestem pod wrażeniem.
Tak...
Nie chcę cię zasmucać,
ale to właśnie wojna.
Czas przelać krew.
Wszystko będzie dobrze. Obiecuję.
- Uczą was tak mówić? - Może.
Ale wierzę w mój zespół.
Niedobrze mi.
- Co robisz? - Ona zwymiotuje.
Pierwszy trymestr?
Jedenasty tydzień.
Skąd wiedziałaś?
To dość oczywiste. Pierwsze dziecko?
Ktoś jeszcze wie?
Tylko Penny.
To moja jedyna przyjaciółka w pracy.
Po prostu...
staraj się oddychać.
Nazywasz się Tatiana?
Pracujesz dla Dariena?
Gdzie on jest?
Nie wiem.
Przestań.
Mów albo będziesz mieć ją na sumieniu.
Ma prywatny pokój na trzecim piętrze.
Numer 306.
Weź trzech ludzi. Przyprowadźcie go żywego.
Zabezpiecz zakładników.
Ruchy. Tędy.
Szybko.
Idą po nas.
Co mam z tym zrobić? Trzęsie mi się ręka.
Co jeśli nie pociągnę za spust?
Nie martw się tym. Chce cię żywego.
- Co? - Prawdopodobnie,
żeby cię torturować, aż będziesz błagał o śmierć.
Co?
Spokojnie.
Co robisz?
Kamizelkę kuloodporną.
Nie strzelać. Poddaję się.
Idź.
Ruslan Varayev, posłuchaj.
Ambasada jest otoczona.
Odłóżcie broń i wyjdźcie z rękami do góry.
To tyle z kamizelki.
Uratowała cię.
Ochroniła serce.
Przynajmniej przeszła na wylot.
Niestety naruszyła tętnicę podobojczykową.
Ruslan Varayev, powtarzamy,
wypuść zakładników i wyjdź z rękami do góry.
Kawaleria jednak się pojawiła.
Nie ciesz się. To nie to, co myślisz.
Patrz.
Włączyłam oświetlenie awaryjne przed budynkiem.
- Jestem zajęty. - Wybacz.
- Odpowiedz, Ruslan. - Kto to?
Skąd znasz moje imię?
Jeśli ktoś podejdzie do budynku, zakładnicy zginą.
Nie trzeba przelewać krwi.
Chcemy negocjować. Możemy?
- Nie. Potrzebuję czasu. - Ile?
- Pięć minut. - Słucham.
- Nie mamy tyle. - Graj na zwłokę.
Mamy twojego brata.
- Co to ma być? - A co mam powiedzieć?
Nie wiem. To nie moja robota.
Oboje wiemy, że mój brat nie żyje.
Żyje.
Przeżył ostrzał z powierzchownymi obrażeniami.
- Kłamiesz. - Mówię prawdę.
Przebywa w afgańskim więzieniu. Możemy go uwolnić.
- Kto mówi? - Ktoś, kto może
- sprowadzić twojego brata. - Udowodnij. Masz trzy minuty.
- Załatwiłam ci trzy minuty. - Wiem. Jestem obok.
Potrzebuję więcej. Opowiedz mu, jak piłaś tuak
z grubym Leonardem w Malezji.
Nie opowiadałam ci o tym.
- Musiałaś. - Niepokojące.
Tracisz za dużo krwi.
Muszę kauteryzować tętnicę. Zgoda?
Umiesz?
Widziałem, jak ktoś to robił.
Raz.
Czego szukasz?
Masz mocniejszy alkohol?
Wyśmienitą 12-letnią whiskey.
- 55%. - Gdzie?
Pod ladą.
To ta.
Co robisz? Jest droga.
Zagryź.
Powiedz, zanim...
Czas się kończy.
- Stać mnie na więcej. - Nieważne.
Dobra.
Ruslan, mamy dowód.
Sprawdź monitor na stanowisku ochrony.
Nazywam się Adlan Varayev.
Wbrew temu, co słyszeliście,
nie zginąłem. Jestem w więzieniu.
Jeśli ktoś chce mnie pomścić,
niech odłoży broń.
Wróćmy do domu
i żyjmy w pokoju.
Zaczniemy negocjacje?
Gratuluję waszym technikom.
Ładne przedstawienie.
Ale mój brat pół roku temu stracił prawe oko.
Wszyscy wychodzić. Już.
Dość tego zwlekania.
Peter Darien ma dwie minuty, żeby się poddać.
W przeciwnym razie zacznę zabijać.
Będziesz pierwsza.
Nie krzywdź nikogo.
Schodzę na dół.
- To pewnie Darien. - Co teraz?
Przekażemy go im?
- Mills na to nie pozwoli. - Nie chcę siać paniki,
ale cały nasz plan poszedł się szczypać.
Może czas włączyć policję.
- Tęsknisz za więzieniem? - Nie. Ale i tak jadą.
Monitorowałem ich. Wypuścili do nas jednostkę.
- Policja jest w drodze? - Zgadza się.
W końcu.
- Kim jesteś? - Nie mam broni.
Mam wiadomość.
Moi ludzie
otoczyli budynek.
Nie wyjdziesz stąd żywy.
Nie mają nic do ciebie.
Wypuść ich, a damy wam odejść.
Daj mi go, a odejdziemy.
Niestety nie mogę.
Ten człowiek...
złamał prawo.
- Musi ponieść karę. - Poniesie.
Powolną.
Bolesną. Aż pomszczę brata.
A ty? Jesteś gotowy umrzeć w imię zemsty?
Nie patrz na niego. Pytam ciebie.
- Chcesz znów zobaczyć rodzinę? - Dość.
Ruslan?
Biegnijcie.
To koniec.
Odłóż broń.
Mills, policja tu jedzie. Cokolwiek robisz, rób to szybko.
Chciałam podziękować.
Nie trzeba.
Dlaczego tak dla nas ryzykowałaś?
Tak należy.
Powiedzmy, że...
identyfikuję się z tym, przez co przeszłaś.
Praca dla kogoś, w kogo wierzysz. Dla dobrej sprawy.
A potem dowiadujesz się, że żyłaś w błędzie.
Muszę iść.
Chcę, żebyś wiedziała.
Dziecko nie jest Petera.
Przyznaję, że kiedyś myślałam,
że jest najwspanialszym człowiekiem.
Ale odkąd jestem w ciąży, mam inną perspektywę.
Nie mogę wspierać kogoś, kto naraża życie bohaterów i ich rodzin.
Próbowałam z nim rozmawiać, ale nie słuchał.
Wtedy zrozumiałam, że muszę coś zrobić.
Żeby moje dziecko nie myślało, że jego matka była kłamcą lub tchórzem.
Byłaś bardzo odważna.
Powinnaś być dumna.
Nie czuję dumy.
Zajmę się policją.
Niezły pasztet.
Moja wina.
Kiedy...
Kiedy wylewałeś moją whiskey, zawiadomiłem policję z twojego telefonu.
Ciebie Brytyjczycy też nie lubią.
Gdyby mnie złapali, wysłaliby mnie do Ameryki,
zanim zdążyłbym się zorientować. Ale dopóki jestem
po tej stronie,
za tą linią,
jestem wielki.
Ale mam coś dla ciebie.
Tajne dokumenty z Pentagonu.
Całe tysiąc stron.
Nie zrobiłem kopii. Przysięgam.
Ot tak mi je oddasz?
Dlaczego?
Zrozumiałem, że jeśli niewinni ludzie zginą przez coś, co...
opublikowałem, to wywoła...
koszmar wizerunkowy.
Martwisz się o opinię.
Niestety czas się pożegnać.
Chyba że chcesz się tłumaczyć przed policją.
Ale skoro wasza misja nie jest oficjalna,
zrobiłby się niezły harmider.
Dobre zagranie.
Rozejm?
- Muszę z panami porozmawiać. - Postrzelono go.
- Wykrwawia się. - Za mną.
Musi jechać do szpitala.
A pan dokąd?
- Musimy porozmawiać. - Jestem jego szwagrem.
- Obiecałem, że zabiorę go do szpitala. - Jaki to szpital?
- Charing Cross. - Właśnie. No już,
zamykamy. Na razie.
W drogę.